vida alipour

آمار تلفات رانندگی نوروزی در ایران از مرز تراژدی گذشته است!

ناگهان در برابر چشمانم یک خودرو پراید با سرعت به گاردریل وسط آزادراه برخورد کرد و به مفهوم واقعی کلمه پودر شد بدون آنکه خبری از بازشدن کیسه هوا باشد! صحنه واقعاً تکان‌دهنده بود، ظاهراً راننده خودرو برای لحظاتی خوابش برده بود … آنچه که این حادثه را می‌توانست وحشتناک‌تر کند، برخورد خودروهایی بود که بدون اطلاع از ماجرا با سرعت به محل حادثه نزدیک می‌شدند که خوشبختانه با کمک دوستم، امیر رفیعی و علامت دادن به خودروهای عبوری از بروز حوادث جدید جلوگیری شد …
اما وقتی سری به آمارهای تلفات رانندگی نوروزی در همین چند روز نخست زدم، وحشتم چند برابر شد! به نظر می‌رسد مردمِ خسته از پاندمی کرونا، افسار خودرو را رها کرده و در حال آفرینشِ خونینِ میدان جنگی مخوف‌تر از نسل‌کشی پوتین در اوکراین هستند و شوربختانه در این آفرینش، خودروهای داخلی و ملی هم سنگ تمام در همراهی نشان داده‌اند.
به نظرم پلیس راهور، موسسه استاندارد و سازمان حفاظت محیط‌زیست باید مماشات را کنار نهاده و با بررسی دلایل حوادث رانندگی در نوروز هزار و چهارصد و یک، نسبت به توقف پلاک‌گذاری خودروهایی که به دلیل مشکلات فنی، دلیل حادثه شناخته..

دین ایدئولوژیک؛ آری یا نه؟ 

دو معنای ایدئولوژی در اینجا مورد نظرست:
۱٫ دین به عنوان مکتب و منظومه فکری و اعتقادیِ راهنمای عمل
۲٫ ‌مکتب و مسلکی غیر الهی که همراه با نوعی‌ آگاهی‌ دروغین‌ و برداشتی‌ انحرافی‌ از واقعیات‌ موجود و آغشته به تعصب و دگم اندیشی است.
به نظر نگارنده معنا و مصداق اول ایدئولوژی امری مقبول و قابل دفاع است. رسالت دین ارائه معرفت در عرصه های فردی و اجتماعی برای هدایت انسان به سوی زندگی پاک (حیات طیبه) است و بر همین اساس دین نمی تواند با کنشگری سیاسی و اجتماعی بیگانه باشد. انکار این مساله یا ناشی از عدم شناخت دین است و یا در واکنش به مصائبی است که برخی متدینان اهل سیاست و قدرت و یا قرائت هایی خاص از دین بر سر مردم در طول تاریخ آورده اند.
با این حال وقتی از دین ایدئولوژیک به معنای اول سخن می گوییم باید یک امّای مهم به آن اضافه کنیم و آن اینکه بر اساس مبانی اعتقادی شیعه، قوام و برپایی متوازن خیمه دین وابسته به حضور حجت معصوم خداوند (پیامبر یا امام) در حالت بسط ید و قدرت بدون ترس در ارائه و اجرای آموزه های دینی است و در شرایط حضور همراه با تقیه و یا در عصر غیبت، این خیمه با انکسار و خمیدگی جدی م..

معناباختگی؛ پنج تفاوت نوروزِ ما با نوروز پیشینیان

آیین‌های پیشینیان که به ما به ارث رسیده است، بتدریج از معنای پیشینِ خود تهی می‌شوند و رنگ می‌بازند. از هیبت و جدیت‌شان سقوط می‌کنند و به امری برای لذت و تفریح تبدیل می‌شوند. نمی‌توان انتظار داشت “آیین‌ها” برای همیشه‌ی تاریخ و همه‌ی نسل‌ها و فرهنگ‌ها یک معنا و یک چهره داشته باشند. بیش از آن که با متن و محتوای آیینی رابطه داشته باشیم، قالب ظاهری‌شان را حفظ می‌نماییم و چون کالایی بجا مانده از سنت دیرپای پدران، بر دیوار فرهنگ و زندگی امروزی‌مان آویزانشان می‌کنیم. همان گونه که کوزه‌ای سفالین و یا گبه‌ای را بر دیوار خانه‌ی مدرن آویخته‌ایم، آیینِ نوروز را نیز چنین کرده‌ایم.
برای آن‌ها آیینی برای عبور از رخوت و انجماد و بی‌حاصلی و برای ما تعطیلات و سفر. آنان آیینِ نوروزی را یک واقعیت جدی می‌پنداشتند و ما به اجمال و از سر تفنن برگزارش می‌کنیم. برای آن‌ها “نوروز”، آیین احیای زندگی، پس از دوره ای فروماندگی بود و برای ما توقف موقتی کار و چیزی شبیه یک مرخصی اداری همچون سایر مرخصی‌هایی که طلب می‌کنیم.
آن چنان که در تواریخ می‌خوانیم و یا گاهی از زبان اجدادِ هنوز در قید حیات‌مان می‌شنویم، گویا عیدِ ..

غیبت سواد در سفره هفت سین، تبر بر تن درختان، تیر بر جان سربازان

پیرو پیام دبیر محترم وبلاگ خبرآنلاین مبنی بر تنظیم یادداشت نوروزانه، فکر و ذهنم درگیر انتخاب موضوعی جذاب بود تا دست مایه یادداشتی کرده تقدیم نگاه شما مخاطبان جان کنم که حوادث و اتفاقات اولین روز نوروز، بهانه ی این یادداشت شد.
سال که نو شد انتشار تصویر رئیس جمهور با این عنوان “رئیسی سفره هفت سین را حذف کرد” سبب نشر توئیتی با این مضمون《 ایرانی ها نوروز را با سفره هفت سین می شناسند》در فضای مجازی شد.
همین موضوع کافی بود تا سیل پیام ها و اسکرین شات های متعدد از تصاویر روسای جمهور سابق که غالبا بدون سفره هفت سین پیام نوروزی داده اند به صفحه ی شخصی ام سرازیر شود (البته در این بین یکی دو عکس از روسای دولت های پیشین کنار سفره هفت سین برایم ارسال شد)) فارغ از توهین ها و ناسزاهای بی ربط، برخی نقدهای منصفانه و کارشناسانه سبب اولین تلنگر سال نو با تاکید بر این باور شد که رسانه و فعالیت در فضای رسانه مستلزم داشتن سواد رسانه ای است.
صد البته مقدمه ی واجب اجابت و رفع این نیاز مطالعه و آموختن است. خاصه برای بنده ی نوپا و کم تجربه که قریب به دو سال است، افتخار حضور در مجموعه خبرآنلاین تحت آموزش برادر بز..

برای توسعه میادین نفت و گاز ایران در ۱۴۰۱ چقدر پول می‌خواهیم؟

در مورخ ۱۰ آبان وزیر نفت دولت جدید در مصاحبه ای گفت: برای پاسخ به نیاز کشور در حوزه نفت و گاز ۱۶۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری لازم است. در غیر این صورت، در آینده به واردکننده این محصولات تبدیل می‌شویم.
برای اینکه مقیاسی از این عدد داشته باشیم، ضروری است مروری بر ارزش واقعی “یک میلیارد دلار” انجام دهیم و ببینیم اساسا در “دنیای امروز” یک میلیارد دلار یعنی چه؟
و بعد با این مقیاس، بسنجیم و ببینیم چطور ۱۶۰ واحد از آن یک میلیارد دلار را تامین کنیم؟
ابتدا به ترکیه برویم و سپس به ژاپن و بعد از آن به کالیفرنیا. بعد از آن مجددا به مصاحبه مهندس اوجی باز خواهیم گشت.
۱- ترکیه و دو مگاپروژه اردوغان
جناب رجب طیب اردوغان برای قدرت نمایی و بمنظور اینکه توان مدیریتی خود را نشان دهد، چند پروژه بزرگ را در ترکیه اجرا کرد. یکی از آنها پروژه مسجد چاملیجا بود . مسجدی ۶۳۰۰۰ نفری با یک معماری با شکوه و سازه ای ضدزلزله. هزینه ساخت این شاهکار معماری و سازه ۱۰۰ میلیون دلار بوده است.
عملا این سازه می تواند شاخصی ذهنی برای ما باشد که “۱۰۰ میلیون دلار” یعنی چه.
به بیان دیگر، ده تا از این پروژه، معادل میشود با ارزش/..

نوروز و دیپلماسی فرهنگی

عید نوروز همواره به عنوان میراث مشترک معنوی میان کشورهای حوزه فرهنگی ایرانی شناخته شده و همین استمرار و استقبال باعث شد در سال ۱۳۸۸ یونسکو آن را به عنوان میراث معنوی به ثبت جهانی برساند.
یکی از اقدامات خوب برای احیای نوروز، تلاش کشورهای این حوزه برای تصویب قطعنامه سازمان ملل متحد تحت عنوان روز بین المللی نوروز بود که به دنبال آن، عید نوروز به عنوان یک مناسبت بین‌المللی به رسمیت شناخته شد. در بند نخست و دوم این قطعنامه بر شناسایی اول فروردین (۲۱ مارس) به عنوان روز بین‌المللی نوروز تأکید شده است. قطعنامه نوروز با مشارکت و حمایت هفت کشور ایران، هند، جمهوری آذربایجان، ازبکستان، قزاقستان، پاکستان و ترکیه به ثبت رسید. پس از این اقدام اولین جشن بزرگ نوروزی با حضور رؤسای جمهور این حوزه در ایران و سپس در تاجیکستان برگزار شد.
همه کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی (اکو)، عضو شانگهای (۴ کشور آسیای مرکزی)، ۱۰ کشور از کشور عضو سازمان همکاری‌های اسلامی در حوزه فرهنگی این رویداد واقع شده‌اند که خود ظرفیت معنی داری برای توسعه همگرایی منطقه‌ای است. در این رابطه نکات زیر حائز اهمیت است.
۱- یکی از عرصه..

نوروز و زبان بی‌نظیر پارسی

مدتی است موضوعی توجهم را به خود جلب کرده است، شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد که ناگهان به موضوعی که همیشه با آن روبرو بوده‌اید به گونه‌ای دیگر بیاندیشید.
«زبان» و آنچه می‌گویم و می‌نویسم، این توانایی خارق العاده که به رایگان خداوند به من عطا کرده است را در چه راه و چه مسیری استفاده کرده‌ام.
زبان در دنیای امروز بیشتر از جهت کاربرد آن در زندگی روزمره و رفع نیازهای مادی و دم‌دستی آن، مورد توجه قرار می‌گیرد ولی در طول زمان و هنگامی که نیازهای ما عمق بیشتری پیدا می‌کنند و از امور جاری فاصله می‌گیرند، زبان و گویش‌ها، بسته به اینکه چگونه از آن استفاده کرده‌ایم، چه قدر و ظرفیتی به آن داده‌ایم و در چه بستری آنرا پرورانده‌ایم اهمیت پیدا می‌کند.
هر زمان که فرصتی برای هم‌نشینی با اهل شعر و ادب معاصر و یا تعمق در آثار گذشتگان پیش می‌آید، و من به شیوه و روشی که آنها از همین زبان و گویش استفاده کرده‌اند، توجه می‌کنم، از خودم خجالت می کشم و می‌پذیرم که چه دارایی با ارزشی را به فراوانی و بی‌جهت و در مقابل هیچ و پوچ، به راحتی از دست داده‌ام.
شما را نمی‌دانم و کمتر با کسی از این موضوع سخن گفته‌ام..

مهم‌ترین اتفاقات قرن گذشته و ویژگی نوروز پارسی

ویژگی اختصاصی «نوروز پارسی»، تقارن آن با اعتدال بهاری و تحول در طبیعت است. دراین نگاه، تحول در طبیعت انگیزه ای برای تحول در جان هاست. نوروز در ایران زمین، اعتباری و قراردادی نیست؛ بلکه نو شدن سال با نو شدن طبیعت همراه است و امری واقعی و طبیعی است.
معرفت نوروزی
در روایات آمده است که وقتی «بهار» می‌آید بسیار یاد «قیامت» کنید. همان‌گونه که پس از یک دوره فسردگی و سردی زمستان، درون زمین شکوفا شده و میوه گیاهان از دل زمین برمی آیند؛ در روز قیامت هم پس از دوره برزخی، بار دیگر انسان‌ها از دل زمین برمی آیند تا «محاسبه» شوند. براین اعتقاد، حلول بهار بهترین زمان برای محاسبه سالی است که گذشته و امید به سالی است که پیش‌رو داریم. همین محاسبه و ارزیابی زمینه تحول جان‌ها را فراهم می سازد.
گذر عمر
ما انسان‌ها وقتی در پایان سال به هم می‌رسیم، یک جمله را تکرار می‌کنیم که «چقدر زود گذشت، نفهمیدیم چگونه گذشت». این عبارت جمله ساده‌ای نیست، بلکه حکمتی است که بیانگر قدردانی از «زمان» و پاسداشت آن است. در آستانه ورود به قرن جدید هستیم. اگر این روزها از پیر صد ساله ای بپرسم که این صد سال چگونه گذشت، قطعا خوا..

یک سال قبل از ۱/۱/۱ چه گذشت؟

اگر بخواهیم عینک بدبینی را از چشمان‌مان برداریم در آنصورت از نزدیک خواهیم دید دنیا در سالی که گذشت خیلی بدتر از پشت عینک بود!
لحظه‌ای چشمان‌تان را بسته و بلا نسبت؛ مانند لحظه مرگ، حوادث سالی که گذشت را با دور تند مرور کنید حالا به جنیفرلوپز فکر کنید. دقیقا چه می‌بینید؟ بله درست است شما پرپرش به جای آن نازیلا؛ گودزیلایی خواهید دید که چاره‌ای به جز دوست داشتنش ندارید. شاید همین تست روانشناسی نسبتا پیچیده ثابت کند تنها راه خوشبختی در این دنیای پر رنج و درد- خصوصا در این کشور پر رنج و درد- دوست‌داشتن دردها و کنار آمدن با رنج هاست. بعبارتی بدتر؛ تنها استراتژی ممکن هنگام قرار گرفتن در موقعیت تجاوز این است که به شکل منطقی از آن لذت برد! بله آزار و اذیت‌های این دنیا کم نیستند و تنها امیدواری ما این است که دنیا دو روز است و بالطبع عمر همه آنها روزی به سر خواهد آمد! البته اگر تا آن روز خودمان کله پا نشویم! اگر عقیده بنده برای تان مهم باشد باید بگویم اعتقاد راسخ دارم کار دنیا را می‌توان به ۳ بخش تقسیم کرد:
۱- فلاکت‌هایی که در قالب بلایای طبیعی و ژنتیکی در کاسه‌مان گذاشته می‌شود.
۲- کاسه های که..