دعایی؛ کس بی‌کسان

زلال بود، بی هیچ ملال. سفره دار بود نه چشته خوار. در عالم سیاستی که غالبا دوزیستند؛ او ساده زیست بود. در میان ‌پلشتی‌های روزگار، نیک سرشت ماند.